deneysel bir çalışma: hızlandırılmış çizim

çok da deneysel değil tabii, youtube’daki adama özendim. allaam o adam (mark crilley) ne çok konuşuyor. bazen kendini konuşmaya kaptırıp resmi çizmeyi unuttuğunu düşünüyorum. neyse videoyu 4 kat hızlandırdım. bence böyle hızlı hızlı izlemesi çok eğlenceli oluyor. videoyu ikinci denememde çekebildim çünkü ilkinde arkadaşım (materyalistçe şeyler’den zındık) masanın başına gelip “bakiim napıyosun?” deyince kağıda gölgesi düştü, kendisine burdan “selam, naber?!” diyorum. kameranın kağıda yandan bakması iyi olmadı ama yapabileceğim bir şey yok. umarım beğenirsiniz. (lafın gelişi dedim, çok da umrumda değil aslında)

eiji fan art

çorba

içicem işte çok kararlıyım

geçen gün fark ettim de benim en sevdiğim yemek çorbaymış. o kadar seviyorum ki bu sıcaklarda kan ter içinde kalma pahasına da olsa içiyorum. hatta bu sıcak işkenceye hazırlanmak için son günlerde çorbamı içmeden önce yaptığım ilk şey saçlarımı toplamak.

çorba sevdası uğruna katlandığım tek işkence bu da değil. çorba maalesef ki içine et suyu koyulmaya en musait şey. ve et yemediğim için içtiğim her çorbanın içinde ne olduğunu öğrenmem gerekiyor. çorba alırken paketin arkasındaki miniminnacık içindekiler yazısını sonuna kadar okuyorum ve bundan nefret etmeye başladım çünkü bunu çok uzun süredir yapıyorum ve her paket için yapmam gerekiyor. aslında paketin arkasını okumak yine kolay da okul yemekhanesinde her seferinde çorbanın içinde et suyu olup olmadığını sormaktan yoruldum. çoğu zamanda anlamsız bir şekilde içine et suyu koyup beni çorbamdan ayırıyorlar. bazen yalnız çorba değil bütün yemeklerin içine et koyuyorlar. bunun ne kadar sinir bozucu olduğunu anca yaşayan bilir. kuru fasülyenin içinde sucuğun ne işi var diye bağırasım geliyor.

Gaara fan art

gaara’ya ağladığım kadar hiçbir film, kitap, dizi, animeye ağlamamışımdır. öldü ağladım, dirildi ağladım, çocukluğu ayrı bir ağlama sebebi zaten. ah benim güzel gözlü bahtsız gaara’m. *noktayı koyar ve ağlamaya başlar* =P

eve çıkabildim nihayet

3 yıllık yurt yaşamının ardından ben de artık öğrenci evinde yaşayan bir öğrenci olabildim. Henüz yerleşemedim, yatağım bile bugün geldi ama yine de insanın evi olması çok rahat. Durup durup “ne güzel ya!” diyoruz. Bu yerleşememe döneminde kağıt kalem eksikliğinden abuk subuk yerlere bir şeyler çizdim ama güzel durdu.

Ben evim olursa sarı tüylü hiperaktif bir kedim olsun adını da naruto koyayım istiyordum ama kedi yerine şimdilik hamam böceği beslemekte olduğumuzu farkettik. Bu konuda acilen bir şey yapmazsak ben yavaş yavaş delirebilirim. Kedi sahiplensek böcekleri yer mi diyoruz. Bu arada ben kedilere tapan insan grubundanım. O kadar ki kedi sevmeyen insanları sevmem, kedi sevdiğini iddia eden insanları da gözüm tutmadıysa kedileri kıskanırım, iyice nefret ederim. Bir de çocukları sevmem. Hele kedilere kötü davranan çocuklar var ya, onlar büyüyünce şovenist, iğrenç insanlar olacaklar.

Küçükken kedileri sevip çocukları sevmeyen kadın tipine anlam veremezdim. Kendime çok uzak bulurdum çünkü ben de çocuktum. Onlardan biri olacağım hiç aklıma gelmezdi herhalde. Hayal meyal hatırlıyorum (yanlış hatırlıyor da olabilirim) böyle bir kadın vardı, Almandı, çocukları sevmeyip kedileri seviyordu. Ama beni de uzaktan seviyordu diye hatırlıyorum çünkü bildiğim kadarıyla ben sessiz ve kedileri seven bir çocuktum.

(Not: PetShoplardan hayvan almayın barınaklardaki yardıma muhtaç hayvanları sahiplenin.)